9 juli 2005, zaterdag

Mijn lang gekoesterde wens om mee te kunnen met een individuele tour van de Hollandia ging in vervulling. Bij aankomst in Harlingen tref ik mijn reisgenoten voor de komende week al aan boord, een bonte verzameling van jong en oud, Duits, Belgisch, Spaans en Hollands. Na de welkomstbabbel met huishoudelijk regelement (Stress is verboden aan boord), varen we op de motor door de Friese binnenwateren. Het mooie "oude land" ontvouwt zich aan ons in al haar schoonheid, en daar er nog niet gezeild wordt, kan daarvan volop genoten worden. Behendig laveert schipper Mark samen met matroos Suzan de Hollandia door alle sluizen en bruggen. Grappig om vanaf het dek in Ljouwert de kroeg te ontdekken waar VanKlinKen, de band van onze drummende gastheer, slechts enkele weken daarvoor de ramen had doen bollen! Esther is ondertussen druk aan het koken en dus verantwoordlijk voor de heerlijke maaltijd die ons vlak voor onze overnachtingsplaats Dokkum ten deel valt.

10 juli 2005, zondag

Na het ontbijt gaan we vlot verder op de motor richting Lauwersoog. Dat gedoe met die sluizen blijft toch een fascinerende gebeurtenis. Het schip van 30 meter moet eerst een eind de hoogte in voordat we het Lauwersmeer voor ons zien liggen! Dan is er eindelijk werk aan de winkel, Suzan holt van links naar rechts, geeft ons de juiste schoten en een bijbehorende opdracht en plots zijn alle zeilen gehesen en kruisen we richting Schiermonnikoog. Daar ben ik 30 jaar geleden voor het laatst geweest, dus ik kan bijna niet wachten. Helaas keert het tij zich te snel en onverbiddellijk tegen ons, zodat we letterlijk in het zicht van de haven vlak naast de vaargeul vastlopen. Esthers dappere pogingen met motorbootje "Hugo" ten spijt, zit de Hollandia voor vandaag definitief aan de grond. Gelukkig brengt Mark ons met "Hugo" aan wal, dus kan Schier alsnog verkend worden. Ik maak met mijn "slapie" Corrie een lekker fietstochtje en geniet er van om weer even terug te zijn, want Schier is nog steeds prachtig! Om half 7 is het water laag genoeg om al wadlopend weer terug te keren naar de klipper, die modder tussen je tenen is ook een mooie belevenis ! De BBQ staat al aan en met een handig zeiltje om de wind uit de kuip weg te houden, duurt de avond heerlijk lang. De wijn smaakt opperbest en triviant is eigenlijk te makkelijk dus de gesprekken gaan al snel helemaal nergens meer over....wat een rotleven, maar niet heus!

11 juli 2005, maandag

Bij het ontwaken is het tij weer laag en we moeten wachten op de reddingsboot die ons pas bij hoogwater vlot kan trekken. Esther wandelt met Piet over het om in het dorp broodjes te halen, ze worden bij terugkomst met luid gejuich en vooral geblaf van scheepshond Jelle begroet, ondanks hun modderbenen! De ochtend gaat kalm voorbij en vol verwachting zien we het water steeds verder stijgen. Ineens zien we aan de horizon iets met veel golven eromheen: de reddingsboot van de KNRM! Je moest goed opletten, anders miste je het spektakel. Binnen no-time zat de 30 meter Hollandia vast aan een rubber bootje van een meter of 6, maar wel eentje met een giga-motor! De kracht waarmee we plots over het wad worden gesleurd is enorm en zo zijn 1 hond, 5 kinderen en 19 volwassenen gered. Snel de huidjes van de zeilen en hijsen met die handel: werk aan de winkel dus. Helaas is het zeilen van korte duur, de ongunstige windrichting dwingt ons weer terug richting Lauwersoog en het binnenwater. We redden het tot aan Birdaard op de motor, het Friese landschap ligt er in het zachte avondlicht prachtig bij ! We doen nog een flauwe poging om het nachtleven aan de Eewal met onze komst op te leuken, maar uiteindelijk kruipen we allemaal vroeg onze mandjes in.

12 juli 2005, dinsdag

We varen vroeg weg om op tijd bij diverse bruggen te zijn en in Leeuwarden slaat Esther weer veel en lekkere nieuwe proviand in. De sluizen van Harlingen hebben een bevrijdend effekt op iedereen. Grootzeil, fok, bazaan en buitenkluiver worden gehesen en verder mag de wind het werk voor ons doen, beheerst weliswaar, want het waait niet echt hard. In een kalm tempo bereiken we Terschelling, waar het gezellig en bere-druk is! Via onze buren, een prachtige 3-master, klimmen we naar de steiger. Hoewel de meesten van ons zich niet echt wagen aan het Terschellingse nachtleven, wilde ondergetekende toch op z'n minst een heel klein beetje dronken worden hier! Met de nadruk op een heel klein beetje, want het terugvinden van je eigen schip en dan ook nog heelhuids aan boord komen is ook zonder drank voor een beginnertje al een hele toer.......

13 juli 2005, woensdag

Na een uitvoerige algemene stemming, wordt er besloten om de ochtend vrij te besteden en om 2 uur Terschelling te verlaten. Esther heeft al fietsen besproken, dus ieder zoekt een fijn stalen ros uit en we zwermen uit over het eiland. Mijn fietsgenoot Kees (Kees-Kaboem voor intimi) is hier vaker geweest tot mijn opluchting, want Terschelling is behoorlijk aan de maat. En prachtig bovendien, de duinen staan vol met wilde kamperfoelie. Als we om 2 uur weg willen varen blijkt matroos Suzan spoorloos te zijn. Lang leve de mobiele telefonie, want ze blijkt gewoon bij de buren aan boord te zitten, "filmpje kijken" heet dat tegenwoordig! Met een grote sprong is ze weer bij ons terug. Tot onze grote vreugde ontdekken we onderweg heel veel zeehonden, die op ons duidelijk minder enthousiast of zelfs helemaal niet reageren. Het plan is om een eindje voor Vlieland droog te vallen op een zandplaat en Mark legt het schip keurig recht stil in het nu nog ondiepe water. De meesten van ons zwemmen nog even in het heerlijke frisse Waddenwater. Terwijl Kees en ik ons door 6,5 liter pannenkoekenbeslag heenbakken, zakt het waterpeil gestadig en na het eten kunnen we op blote voeten over de droge zandplaat om de Hollandia heenwandelen, krabbetjes plagen, schelpen zoeken en foto's maken. Als het na een paar uur donker is en het waterpeil weer is gestegen, leren we het fenomeen "zeevonk" kennen. Overal waar het water aan de oppervlakte in beweging is, zie je kleine groene lichtjes. Dat is een heel bijzonder gezicht en als je in "Hugo" over het water scheert, zit er een hele groene gloed om de rubberboot heen, dat is echt heel gaaf, het lijkt wel Star Trek! Om een uur of 1 's nachts legt Mark het schip nog even op een gunstige plek voor anker, zodat we de volgende ochtend meteen kunnen wegvaren.

14 juli 2005, donderdag

Er staat geen zuchtje wind en omdat het maar een klein eindje is naar Vlieland, blijven de zeilen onder hun huidjes. Een hengeltje uitgooien is hobby voor onze schippers en in de perfecte houding proberen Esther en Mark makreel te vangen. We gaan zelfs even voor anker, maar ze willen niet echt bijten. De poging wordt gestaakt, het anker gehesen, maar voor de zekerheid blijven de hengels in positie. In het zicht van de haven heeft Mark opeens beet, 2 joekels aan de haken en ook Gijs heeft hevig succes en moeite om 4 makrelen tegelijk binnen te hijsen. Zo is vissen plots toch een een sport geworden! Binnen een half uur een score van 14 vette vissen die door onze dappere Spaanse reisgenoten vakkundig een kopje kleiner worden gemaakt. Bij aankomst in de haven staan de fietsen klaar en iedereen gaat weer lekker op pad. Vlieland is heerlijk autovrij, kleiner dan Terschelling en het dorp is veel gezelliger dan dat van Schier. Ik leef me uit met een geleend fototoestel en kiek me helemaal scheel, Vlieland is schitterend! Bij terugkomst ligt de Hollandia er prachtig bij aan de kade, in de vertrouwde omgeving van vele andere geweldige bruine vloot schepen met klinkende namen als Festina Lente, Avontuur of Res Nova. De verse makreel wordt liefdevol en zeer smakelijk bereid door de Spaanse chef-kokkinnen Marimi en Conchi en zo hebben we samen met Esthers pizza en haar inmiddels vertrouwde salade weer een waar feestmaal. De avondexcursie is niet echt een heel groot succes (dat komt ervan als je boswachter bent en geen Ko heet...), maar de die-hards werden bij terugkomst als helden begroet. Een beetje weemoedig vanwege de laatste avond, drinken we onze wijntjes en genieten na van een heerlijke zonnige dag.

15 juli 2005, vrijdag

De terugreis naar Harlingen zal vandaag definitief zijn helaas. Na het ontbijt pakt iedereen al een beetje in. Als ook de buren klaar zijn voor vertrek, gaan voor de laatste keer de trossen los en zeggen we Vlieland vaarwel. Het is een kraakheldere dag en de wind is perfekt. Op grootzeil, fok en bazaan speren we over het water en we halen een snelheid van wel 10.2 knopen! Aan het schuinhangen van het schip en het schuim op de golven leid ik af dat dat dus heel erg hard moet zijn! Mark is dan ook helemaal in z'n element en blij dat we nog een paar flinke klappen kunnen maken. We gaan zelfs nog een paar keer extra voor Harlingen langs omdat het schip zo lekker loopt, voordat we tenslotte echt door de sluizen terug gaan naar de ligplaats. De salon blijkt plots omgetoverd tot bagagedepot en nadat de auto's waren opgehaald neemt iedereen hartelijk afscheid van elkaar. Heerlijk bruingebrand, doorgewarmd en uitgewaaid rijd ik over de afsluitdijk weer naar huis en ben een beetje verdrietig dat het alweer voorbij is. Maar met een berg fijne herinneringen zal ik alvast uitzien naar een nieuwe ontmoeting met Mark, Esther, Liam en Jelle. Kortom: Hollandia, I'll be back!!!!